Nieuws & blog

De complexiteit van slaapproblemen vraagt om een multidisciplinaire aanpak en maatwerk....
Stel je voor: je bent doof en blind én je kunt nauwelijks praten. Bovendien heb je een...
Naweed* wordt bij mij aangemeld voor speltherapie. Hij is 10 jaar en van oorsprong Afghaans. Op...
« Terug

(Opeens) doof en blind: wat nu?

(Opeens) doof en blind: wat nu?

Stel je voor: je bent doof en blind én je kunt nauwelijks praten. Bovendien heb je een verstandelijke beperking. Hoe maak je dan duidelijk dat je koffie lekkerder vindt dan thee? Dat je geen melk in je koffie wilt? Of hoe maak je duidelijk dat je naar de WC moet of hoofdpijn hebt? Ik ervoer dit dilemma aan den lijve in een doof/blindenwoning in Julianadorp, waar ik gehoorbescherming en een blinddoek om kreeg. Een indrukwekkende ervaring waarbij ik diepe bewondering kreeg voor de begeleiding.

Blanco start

Toen ik door mijn gastvrouwen binnen werd gebracht in de doof/blindenwoning was ik volledig blanco. Ik had nog nooit intensieve ontmoetingen gehad met iemand die doof en blind was en zeker niet met iemand die ook nog een verstandelijke beperking had. Mijn aandacht werd meteen gegrepen door de bezielde manier waarop de manager, behandelaar en begeleider praatten over hun werk en de bewoners. Althans, ik dacht dat ik er echt aandacht voor had.

Doof en blind: shit, wat nu?

Ik werd uitgenodigd om gehoorbescherming op te doen en een blinddoek voor te doen. Ik zal nooit vergeten dat mijn eerste gevoel was: Shit, wat nu? Wat gaan we doen? Wanneer gebeurt er iets? Wie zit er om me heen? Hoe maak ik duidelijk wat ik wil? Na een tijdje krijg ik spullen in mijn handen om te voelen en daarna neemt een gebeleider me mee door de woning. Dat gaat op zo’n natuurlijke manier dat het makkelijk is om me helemaal over te geven en de begeleider te vertrouwen. Als we gaan zitten, zit er iemand met een been tegen mijn been. Normaal heb ik nogal een grote persoonlijke ruimte, maar in dit geval vind ik het prettig te merken dat er iemand bij me is gebleven.

Hoezo dement?

Na deze ervaring heb ik één van de bewoners ontmoet. Iemand waarvan de vorige zorginstelling dacht dat ze aan het dementeren was. Door de manier waarop onze zorgprofessionals contact maken met deze bewoonster, blijkt dat ze heel goed weet wat ze wil. Tijdens ons gesprek pakt ze, op de tast, haar rolstoel en haalt ze haar jas en sjaal. Ze wil buiten wandelen met de begeleiding. Mijn natuurlijke neiging is om dat snel even te regelen. Maar de begeleiding wacht totdat ze zelf duidelijk heeft gemaakt wat ze wil, ze zichzelf heeft aangekleed voor de wandeling en hulp heeft gevraagd met haar sjaal. De begeleiding huldigt een uitgangspunt dat duidelijk werkt: wacht af om te merken wat iemand wil en waarvoor je hulp werkelijk nodig is, in plaats van zelf in te vullen en daardoor iemand te dwingen iets te doen wat jouw interpretatie is.

Een mooie combinatie van nabijheid en ruimte

Ik zal wel nooit als relatieve buitenstaander de intensiteit en de complexiteit van de zorg aan deze bewoners volledig bevatten, maar deze ontmoeting heeft diepe indruk gemaakt. De zorgprofessionals weten een mooie combinatie te maken van nabijheid en ondersteuning enerzijds en ruimte geven en tijd nemen anderzijds. Op deze manier komen de bewoners, met ieder zijn of haar eigen behoefte, tot hun recht.

Wil je meer weten over doofblindheid? Je leest het hier.
 

Timon Dijkman, Directeur a.i. Advisium 's Heeren Loo



Reacties

Er zijn nog geen reacties. Word de eerste.

Mis niks

Blijf op de hoogte van wat wij doen en te bieden hebben. Ontvang maandelijks de beste artikelen van onze site. Schrijf je in.

Direct contact

0800 3 55 55 55

MA - VRIJ  08:00 - 18:00 UUR
OF STUUR EEN MAIL